Op schoot

Vorige week heb ik mijzelf een klein cadeautje gedaan. Van een paar centen uit onze Marktplaats-pot heb ik een schoottafeltje aangeschaft. Vond ik het eerst altijd een item voor de wat oudere dames; ik ben er nu toch zo blij mee! Gister heb ik er deze foto van gemaakt met het laatste werkje waar ik nu mee bezig ben:

Wat vind ik het jammer dat we aan het einde van deze kalender zijn gekomen! Stiekem hoop ik er dan ook op dat Ellen voor komend jaar ook weer wat leuks in petto heeft  ;o)

Wat vinden jullie trouwens van mijn projectje waar ik eerder over vertelde? Moet eerlijk zeggen dat het meer werk is geweest dan ik in eerste instantie in gedachten had, maar het resultaat valt me gelukkig niet tegen. Véél beter dan mijn hondjes. Maarre... weten jullie nu eigenlijk wat het is geworden?  ;o)

It may be winter outside...

Het zal je vast niet ontgaan zijn; die mooie witte deken die ons soms zo grijze wereldje bedekt heeft. Vind je het niet práchtig?
Oké, het geglibber en geglij die je er automatisch bij krijgt geniet ook niet echt mijn voorkeur, maar het levert ons zulke mooie beelden op!

Voor mij was het in ieder geval reden om vandaag een extra ommetje te maken. Met zoonlief door de sneeuw lopend bedacht ik me dat het eigenlijk wel héél erg lekker weer was. Kou in je gezicht, de gedachten aan een kop thee bij thuiskomst. Na die kleine ondeugd op de peuterspeelzaal afgezet te hebben voor een heuse kerstlunch, liep ik opnieuw de witte wereld in. Nu alleen niet glibberend door de sneeuw, maar in ferme pas over de schoongereden fietspaden. Ik voelde de winterse kou in mijn gezicht, haalde diep adem en zoog voorzichtig de frisheid mijn longen binnen. Héérlijk!

Na een heerlijk verfrissende wandeling kwam ik thuis, zette de ketel op het vuur, liep naar de woonkamer om de kachel op te draaien, duwde mijn computer aan en zorgde er met één beweging voor dat er een muziekje te horen was. "It may be winter outside, but in my heart is spriiiing" Hoe toepasbaar ;o) Ik maak mezelf twee crackers klaar en schenk een kop thee in. Al aardig aan het opwarmen kruip ik achter mijn pc-tje en klets wat met jullie bij.

Inmiddels ben ik een half uurtje verder en heb nog een klein beetje tijd voor mezelf. De radio laat me nog steeds weten dat er gezellige dagen aan zitten te komen en ik pak mijn laatste knutselproject uit de kast. Aangezien mijn hondjes geen succes lijken te gaan worden gooi ik het maar eens over een andere boeg. Nee, ik zeg nog niet welke. Ben namelijk benieuwd of ik straks echt gebrouwen heb wat de bedoeling was. Nog een dag of wat en dan hoop ik het klaar te hebben.

Ik ga even lekker aan de gang. Geniet van deze dagen!

By the way: iedereen, maar dan ook echt iedereen enorm bedankt voor jullie vele lieve, spontane, hartverwarmende en soms ontzettend open reacties op mijn vorige bericht. Niet alleen hier, maar vooral in mijn mailbox vond ik enorm veel reacties. Dank jullie wel daarvoor. Het doet me (nu) goed te weten dat ik in deze niet helemaal de enige ben, ook al lijkt dat soms wel zo. Het is fijn te mogen weten dat er aan me wordt gedacht   ;o)

Pas op de plaats

De dip van vorige week is inmiddels al weer aardig opgelost. Afgelopen weekend heb ik mijn eerder besproken "Fletcher-verwen-weekend" in Egmond aan Zee gehad en dat heeft me een enorm stuk op weg geholpen. Want wat is het toch lekker om simpelweg twee uur lang langs de kust te wandelen. Zon op je toet, koude wind in het gezicht en een kop warme chocolademelk als afsluiting. Héérlijk! Maar daar later meer over.

Eerste even een korte omschrijving van mijn dipje:
Vorige week liep ik "toevallig" tegen een boek aan over mijn ziek-zijn. Sinds een jaar of drie heb ik onder andere de diagnose Sarcoïdose gekregen. Voor velen een onbekende aandoening, zo ook voor nog vele doktoren.
Nadat na veel aandringen vanaf mijn kant en diverse onderzoeken (ontelbare bloedafnames, een CT-scan van mijn hersenen en diverse longonderzoeken) werd mij na de diagnose en longspoeling schouderophalend verteld dat het eigenlijk niet veel was, dat er niets aan te doen was (alleen Prednison, maar daar was/ben ik niet ziek genoeg voor) en dat ik er maar mee om moest leren gaan. Uit het boek bleek echter iets anders.

Als eerste las ik Sarcoïdose een auto-immuunziekte blijkt te zijn. Daarna ging het al snel over het altijd maar aanwezig zijn en blijven van de ziekte, de verschillende vreemde onverklaarbare aandoeningen die het kan veroorzaken en tot slot werd er ook nog gesproken over het feit dat het tijdens de zwangerschap overdraagbaar is op het nog ongeboren kind. Pats! Vooral het volgende stuk was voor mij een echte eye-opener:

Een oude huisarts legde mij eens op een simpele wijze zijn visie op sarcoïdose uit. Hij stelde het lymfesysteem voor als een netwerk van autowegen. Op deze autowegen rijden alleen gammele vrachtwagens die voedsel naar alle depots moeten brengen. De wegen zijn nog vrij ouderwets. Geen vierbaans, maar simpele binnenwegen. Omdat het om kleine wegen gaat en de vrachtwagens gammel zijn, gebeurt er nogal eens een ongelukje. Het beroerde is, volgens de arts, dat ze de rommel niet opruimen, maar gewoon laten liggen. Je begrijpt wel dat dit leidt tot opstoppingen en lange files. De wegenwacht is niet in de buurt en weigert ook de gammele wagens weer op gang te brengen. Het gevolg: de depots worden niet tijdig, of soms helemaal niet, aangevuld en de vrachtwagens kunnen hun voeding ook niet meer afleveren.

Dit is simpel. De wegen zijn natuurlijk het stelsel van lymfevaten, die een rol spelen bij het uit de weefsels verwijderen van afvalstoffen. Je begrijpt dat er rare dingen in het lichaam gebeuren bij de opstoppingen, maar ook met de spieren en andere weefsels die niet voldoende worden ontlast.

(bron: Jan Veneman ~ Sarcoïdose. Achtergronden van deze mysterieuze ziekte. ISBN 90.73798.81.7)

Ik moet je zeggen dat ik aardig van de kaart ben geweest. Vele puzzelstukken begonnen eindelijk wel langzaam aan op zijn plaats te vallen (onverklaarbare zware ochtend-vermoeidheid, onverklaarbare blauw/rode plekken op het lijf, onverklaarbare spierverlamming, onverklaarbare met vocht opgezette reacties op onverklaarbare situaties, onverklaarbare ...). Maar ook onze toekomst kwam wat vaker door mijn gedachten. Hoe gaat alles nu verder? Wordt het ziek-zijn en de vermoeidheid nog erger? Blijft het zoals het nu is? Kan ik een eventueel tweede, derde kind wel aan? Heeft mijn zoontje tijdens de zwangerschap deze ziekte meegekregen? ...

Je begrijpt het: vragen alom met daarbij een flinke uitputtingsslag op mijn energie. Maar zoals eerder vermeld: afgelopen weekend heeft me werkelijk weer een beetje een boost gegeven. We (mijn vriendin en ik) hebben er gelukkig samen goed over kunnen praten, ik heb mijn gedachten en gevoelens weer op een rij kunnen zetten en durf vandaag te zeggen dat ik me weer aardig puik voel.

By the way: dit verhaal is niet om jullie om ach-en en wee-en te vragen, maar meer om jullie als goede vrienden en lezers een beetje op de hoogte te brengen van mijn situatie. Het doet verder niets af aan mijn gewauwel hier en mijn geknutsel en gekunkel gaat hier ook nog gewoon door. Bij het volgende bericht dan ook een paar mooie mini-vakantie-foto's! ;o)

Komt een vrouw bij de dokter

En ik, als werkelijk absolute topper in de lijst van emotionele heutemeteuten, heb geen traan gelaten. Ja, je leest het goed: geen éne traan!

Nu moet ik wel eerlijk zijn: het was absoluut geen slechte film. Het boek had ik al gelezen en zat dus gisteren met een vol pakje zakdoekjes klaar voor het gesniffel. Het acteerwerk was super, mijn petje af voor de hoofdrolspelers, ze hebben een mooi en gevoelig verhaal op doek weten te brengen. De reden dat ik geen traan heb gelaten (ondanks dat ik zelf in een mega-emo-dip zat) was waarschijnlijk door de grote hoeveelheid bloot in de film. En dan misschien nog niet eens het bloot, maar eerder de enorm groot uitgemeten sexscenes. Je kunt naar mijn idee een dergelijke scene laten zien door te suggereren wat er gaat komen of je kunt werkelijk nagenoeg alle details uit de scene laten zien. Nou, dat laatste was dus in deze film in grote hoeveelheid aanwezig. Voor mij zo veel dat het me op een gegeven moment begon te storen. En dat is denk ik de reden waarom ik aan het einde van de film nog kurkdroog uit de bioscoopbank sprong ;o)

Al met al heb ik wel even heerlijk samen met mijn man zitten genieten van een voor ons geheel kost- en kindloze avond uit. En zeg nou zelf: dat is dan toch alles wat telt?

Derde poging

Ik ben nauwelijks op de helft met het vullen van het kopje en hoor van half achter mij een belerend stemmetje:

"Nee mama... deze is óók niet goed. Je móet niet zo'n neus maken!"

De moed zit me qua hondjes nu heel even in de schoenen. Misschien moet ik toch maar eens een écht hondjespatroon gaan zoeken...  ;o)